تحليل جامعه شناختي شركت هاي هرمي

    شبکه بستری برای فعالیت های فرهنگی، اجتماعي، سياسي و اقتصادی در عصر اطلاعات است.   بازار یابی شبکه ای نیز بر اساس ضرورت های اقتصاد شبکه ای شكل گرفته است. "بازار یابی شبکه ای", فروش شبکه ای کالا ها و خدمات مورد تقاضای بازار است و با آنچه من آن را "کلاهبرداری شبکه ای" می نامم کاملا متفاوت است. این دو نوع فعالیت اقتصادی، به ترتيب موضوع فعاليت شركت های شبکه ای و شركت های هرمی است.

 

در شرکت های شبکه ای :<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

1)      کالا یا خدماتی برای فروش وجود دارد.

2)      خریدار کالا برای جبران هزینه ای که پرداخته است، به دنبال مشتری دیگر نیست.

 

اما در شرکتهای هرمی:

1)      اساسا" کالا یا خدماتی برای فروش وجود ندارد و در واقع سرمایه جویندگان (اینترنتی) طلاست که به مال باختگان يا فريبکاران ارشد ؟؟ می رسد.

2) مشتريان و به عبارتی دقيق تر مال باختگان، برای جبران زيان خود باید سر دیگران را کلاه بگذارند و آنها نیز به همین ترتیب. اصطلاح هرمی به اين معناست که سود اصلی را کسانی خواهند برد که در راس هرم قرار گرفته باشند. برای مثال اگر فرض کنيم تمام ايرانی ها(ی ساکن ايران)عضو يک شرکت هرمی شده باشند، سر چند ميليون عضو که در قاعده هرم اين شرکت قرار گرفته باشند، بی کلاه خواهد ماند. البته با اين فرض که ايرانی ها نتوانند کسی را از خارج کشور  به عضويت اين شرکتها در آورند. برایپیش بینی سرعت گسترش این نوع کلاهبرداری کافی است به این ضرب المثل ترکی توجه کنیم که می گوید:

"دروغگو طمع کار را فریب می دهد."

 

      سود اصلی شرکتهای هرمی به چه کسانی می رسد؟

      به نظر می رسد سود اصلی شرکت های هرمی را کسانی می برند که شبکه کلاهبرداری (اینترنتی) را به راه می اندازند تا ديگران با رضايت خود جیب آنها را پر کنند. این نوع از کسب در آمد، ضمن ایجاد بی انگیزگی برای کار مولد اقتصادی، باعث خروج سرمایه های بسیار کلان در زمانی بسیار کوتاه می شود. پیامد های اجتماعی این نوع فعالیت اقتصاى نیز بسیار تامل برانگیز است. زیرا می تواند موجب فروپاشی خانواده، ایجاد مشاغل کاذب، گسترش فساد اخلاقی، قتل (اعضاي قبلي براي افزایش سرعت رسیدن به پول مفت و یا افزایش سرمایه شبکه سازان اصلی)، ترويج فرهنگ ضد کار  و آنومي اجتماعي شود. 

 

 چه کسانی به عضویت این شبکه ها در می آیند؟

  اعضای این شبکه ها را می توان به دو دسته عمده تقسیم کرد. دسته اول قشر های طبقه پایین جامعه است که کسب در آمد مورد دلخواه خود از طریق مشروع را بسیار بعید می بیند و اعتقاد زیادی به شانس و بخت آزمایی دارد . بنا براین می خواهد یک شبه ره صد ساله را بپیماید. بیشتر اعضای شرکت های هرمی در کشور ما را این دسته تشکیل می دهند. دسته دوم مایه دارانی هستند که مشکل مادی ندارند اما به دنبال افزایش رفاه خود و خوش گذرانی بیشتر با پولهای مفت  دیگران هستند.

 

 چاره کار چیست؟

   شايد راه حل اصلی برای رفع این مشکل، همگانی کردن تجارت الکترونیک در کشور و کار رسانه ای برای ترویج فرهنگ مطلوب اقتصادی باشد.

 

 

 

/ 0 نظر / 7 بازدید